tag:blogger.com,1999:blog-83770452011-04-22T05:47:29.782+08:00maraming mga bagay ang dumadampi sa ating isipan, mga katanungan at kasagutan na nais nating iparinig sa sangkatauhan, ito ang aking paraan ng pagpaparinig... basahin mo ang nilalaman ng isipan ko, at baka sakaling ikaw ay maaliw at magtanong, "anong droga ang tinira nito?"rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.comBlogger281100tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1148165912154582902006-05-21T06:55:00.000+08:002006-05-21T08:23:27.400+08:00

1 - TrapikOo... ang nakakabanas na trapik. Gigising ka ng napaka-aga para hindi ma-late sa klase kasi kulang na lang ay bigyan ka ng medalya sa dami na ng pagkakataon na ikaw ay nahuling pumasok. 10:00am ang first class mo, umalis ka ng bahay ng 8am.. dalawang oras ang palugit... YES! siguro naman before mag-alas dies nandun ka na... kaso sa kasawiang palad... may isang tsuper na sumalpok sa "

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1144710470741643982006-04-11T06:57:00.000+08:002006-07-22T08:23:25.596+08:00

OK! So it's official... intern na ako! wahehehe =P Anak ng pucha at napakahirap... nung sunday, 24hr duty ako.. langya sakto toxic pa hehe.. pero asteg, di ko akalain na ganito ka-astig ang internship. Totohanan na to e, isang mali mo lang, pwedeng buhay na ang kapalit kaya hindi na pwede yung "Sige, ok na yan... di naman mahahalata ni ma'am yan e, sayang yung bonus points!" na attitude. Kung

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1136206382115698802006-01-02T20:48:00.000+08:002006-01-02T21:09:26.980+08:00

Share ko lang yung poem na ginawa ni jamo. Para sa kin daw hehe ang ganda, asteg. Salamat Omay... luv yah! =)How does it feel to dancewith you under the moonlight?How does it feel to wrap my armsaround you and hold you tight?How does it feel to lookand gaze into your eyes?How does it feel to kiss youand reach beyond the skies?I have longed for this daywished and dreamt for this momentTo say "I

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1125147893517677882005-12-27T09:30:00.000+08:002006-01-02T21:01:24.296+08:00

Siguro lahat naman sa atin na-involve na sa isang relationship. Di ba ang sarap ng pakiramdam na alam mong may isang tao na kinokonsidera kang special sa kanya? Araw-araw ka-text, kausap, kachat, kakulitan, kakwentuhan... kasama. Yun yung mga araw na nag-papasalamat ka na nakilala mo siya. Yun yung mga araw na ipinapanalangin mo na sana wag na matapos.Pero hindi pwede yun e... sa pelikula lang

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1125229687197165252005-08-28T19:39:00.000+08:002005-08-28T20:11:06.063+08:00

"Ikaw ang buhay ko." Ilang beses ko na ring nasabi yan sayo. Paulit-ulit, sa bawat oras na mag-kasama tayo, ipinaparamdam ko kung gaano kita kamahal. Tandang-tanda ko pa nga nung una kitang naka-usap, tinutukso pa nga ako ng mga kabarkada ko kasi alam nilang may gusto ako sayo. Di mo lang siguro alam, pero halos mamatay na ako sa nerbyos kasi di ko malaman kung ano ang sasabihin o ikikilos ko.

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1118749588248958792005-06-14T19:43:00.000+08:002005-06-14T19:46:28.256+08:00

Napaka-tagal na nating magkakilala. Grade 5 pa tayo nung huli tayong naging magkaklase, dun din tayong unang nagkakilala at naging malapit na mag-kaibigan. Nung high school, mejo nagkalayo tayo dahil sa mga barkadang kinapa-bilangan. Bihira na tayong magkapag-usap pero lagi tayong nagpapalitan ng mga ngiti pag nagkikita tayo. Noon pa man, crush na kita.Nag-kataong iisa ang napasukan nating

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1118376302718305512005-06-10T12:00:00.000+08:002005-06-10T12:05:02.726+08:00

Naranasan mo na bang ma-torpe? Yung tipong nasa harap mo na't lahat, hindi mo pa magawang kausapin o batiin man lang siya. Para kang tanga na nakatunganga lang at hindi makakibo. Kung ganun nga, edi ayos... pareho tayo ng problema.May kanya-kanya tayong mga dahilan kung bakit tayo natotorpe, meron diyan na nahihiya lang talaga, meron namang mga walang lakas ng loob, pero ang pinaka-madalas na

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1117745939689025122005-06-03T04:56:00.000+08:002005-06-07T11:03:18.506+08:00

Naalala mo pa ba ang HS barkada mo? Siguro naman oo ang sagot mo diyan (unless loner ka nung HS at kinasusuklaman ang pakikipag-kaibigan sa kanila). Sa dinami-dami ng pinagdaanan mo sa buhay, ang kadalasang kasama mo jan ay ang barkada mo. Sa hirap at ginhawa... parang pangalawang pamilya na yan e. Pag may problema sa pamilya, ang takbuhan mo... barkada. Pag may problema sa skul, ang ka-damay mo.

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1117717138709042212005-06-02T20:53:00.000+08:002005-06-07T11:31:59.576+08:00

Siguro parang re-post ito, same topic as nung dati kong ginawa e... anyweiz. Nagkaroon ako kanina ng panahon para magmuni-muni at tulad ng dati, iniisip ko kung ano kaya ang naging buhay ko kung iba ang sitwasyon... kaya ibabalik ko ang napakahiwagang tanong na siyang pinagsisimulan ng napakadaming debate..."Gusto niyo pa bang maging Pinoy?"Ako kasi, parang ayaw ko na. dati rati sobrang ugali ko

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1117323963279280492005-05-29T02:54:00.000+08:002005-06-07T11:30:53.786+08:00

Siguro first time kong mag-susulat na positive naman yung dating haha. Sobrang masaya lang ako ngayon kasi happy ako (ano daw!?).I met up with my high school friends kanina sa Manong's (sa filinvest alabang near the driving range, ganda nung place) para mag-reunion ang medsci 41. Sayang lang hindi naka-punta ang marami dahil sa iba't-ibang rason pero ok lang din kasi mejo madami-dami na rin kami.

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1116463348483813882005-05-19T08:37:00.000+08:002005-06-07T11:06:01.586+08:00

Normal na sa atin ang panliligaw. Sa bansa natin, tila naka-ukit na ito sa ating kultura. Napaka-importante nito dahil dito mo mas makikilala ng lubusan ang pagkatao ng babaeng gusto mo. Sa pangliligaw mo lang din maipapakita na seryoso ka sa kanya at maipadama ang nararamdaman mo para sa kanya. Mahirap ang panliligaw, magastos at nakaka-pagod pero nagiging worth it ang lahat pag naging kayo na.

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1115914772363797022005-05-12T23:52:00.000+08:002005-06-07T11:07:46.000+08:00

Ginawa ko ito nung 4th year highschool pa ko. Wala akong maisip na melody e so hanggang ngayon poem pa rin siya kahit title wala akong maisip e. Anyway... naisip ko lang i-post kasi wala pa akong post na English (yung ako talaga nag-sulat). Sana magustuhan ng mga tao.There were questions in my mind And there were things i wish to find,But everything became clearAll because you are here.At first I

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1115520209026542252005-05-08T10:39:00.000+08:002005-06-07T11:40:32.170+08:00

Nung gradeschool ako, madalas akong pumunta ng guidance office. Hindi naman sa lagi akong may kasalanan o malaking problema, pwede kasing mang-hiram ng mga board games dun e. Sa dalas ng punta ko dun, may isang poster na kumuha sa atensyon ko. Isang litrato ng batang nag-susulat at ang linyang, "Everybody makes mistakes, that's why pencils have erasers." Talagang tumatak sa isipan ko ang mga

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1115350680909181512005-05-06T11:09:00.000+08:002005-06-07T11:10:01.270+08:00

At dahil sa isang tao na nag-tag sa tagboard ko, na-inspire akong magsulat sa aking blog... salamat sayo, kung sino ka man (hehe).Maganda ang creative criticism. Ako kung merong mga bagay na hindi maganda na napapansin ko sa kaibigan ko, sinasabi ko sa kanya pero syempre in a nice way. Open din ako sa mga ganun... gusto kong sinasabi sa aking ang mga kamalian ko, kung kaibigan ko kasi sila hindi

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1114583794164808872005-04-27T14:14:00.000+08:002005-06-07T11:10:52.306+08:00

Minsan di maiiwasan ng isang tao ang makaramdam na hindi siya tanggap ng iba. Maging sa isang grupo man ito o kahit sa classroom, pati na rin sa mga get-together. Alam kong hindi naman natutuwa ang iba sa presence ko sa grupong yun pero sige ka pa rin kasi naiisip mo, hindi naman talaga sila ang pakay ko kaya ako sumali sa grupong ito. Pero hindi mo rin maiiwasang ma-ilang dahil syempre ang gusto

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1112735381199940302005-04-06T05:20:00.000+08:002005-04-27T14:49:56.920+08:00

Ang labo... 5:00am na di pa rin ako makatulog. Feel ko nakatulog ako ng isang oras pero parang hindi kasi gising na gising ako ngayon. Wala akong magawa kaya naisipan ko na lang mag-blog. Outing na ng class mamaya after kuhanin ang clearance. Actually ayoko magpunta sa clearance kasi merong mga problema ako sa isa kong kaklase. Lagi na lang siya galit sa akin. Kahit wala naman akong ginagawa

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1111591478626934352005-03-23T23:09:00.000+08:002005-06-07T11:12:44.270+08:00

Panibagong umaga, heto na naman ako, nag-aayos. Akala mo kung san pupunta, papasok lang naman sa eskuwelahan. Habang naglalakad, napapangiti... "Yes! Makikita't makakasama na naman kita!", yan ang nasa isipan ko.Pag pasok sa classroom, ayun ka, nakaupo kasama ang mga kabarkada mo, masayang nagkukwentuhan. Ang ganda mo talaga. Bawat kilos mo pinapanaood ko, pasulyapsulyap para hangaan ang

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1106131047258224472005-01-19T18:36:00.000+08:002005-06-07T11:16:15.183+08:00

Araw-araw na lang tayong sinasampal ng katotohanan na bagsak na ang ekonomiya natin. Ang mga opisyal sa gobyerno, imbes na makatulong ay siya pang dumadagdag sa kalbaryo natin. Ang perang para sana sa ika-uunlad ng bansang naghihikahos, napupunta pa sa bulsa ng mga nagpapayaman at makakapangyarihang tao na walang ibang iniisip kundi ang mga sarili nila. Pag may problema ang bansa tulad ng mga

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1103550580311363272004-12-20T21:46:00.000+08:002005-06-07T11:18:00.953+08:00

Wow, tagal ko nang hindi nag-susulat sa blog na to. Dalawang buwan na rin akong walang kakibo-kibo dito sa blog na to at halos isang buwan na walang chat. Nawawalan na siguro ako ng oras na sasayangin para sa mga bagay na to, sayang kasi masaya, pero kadalasan merong mga mas importanteng bagay na pagtuunan ng pansin at pag-gamitan ng oras. Oras! Lagi na lang kulang sa oras! Ang daming mga bagay

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1098355869221605872004-10-21T18:37:00.000+08:002005-06-07T11:20:48.786+08:00

Simula nang mag-simula akong mag-blog e nakasanayan ko nang isulat muna sa notebook ang mga dumadampi sa utak ko bago ko ito i-post. (Para sa mga hindi nakaka-alam, ang Blog o Web Log ay parang isang online na journal kung saan maari mong isulat ang kahit na anong gusto mo, maging mga opinyon sa politika o mga pang-araw araw na kaganapan sa buhay mo.)Kaya bigla kong naisip, bat di natin kilatisin

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1098335493596926542004-10-21T13:04:00.000+08:002005-06-07T11:21:43.603+08:00

Gusto ko lang i-share ang isang tula na galing sa Chicken Soup For The Teenage Soul.Please Listen - AnonymousWhen I ask you to listen to meand you start giving me advice,you have not done what I asked.When I ask you to listen to meand you begin to tell me whyI shouldn't feel that way,you are trampling on my feelingsWhen I ask you to listen to meand you feel you have to do somethingto solve my

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1098235915777968842004-10-20T09:30:00.000+08:002005-06-07T11:22:17.873+08:00

Masyado na daw akong adik sa chat sabi ng nanay ko. Lalo na noon, inaabutan pa ako ng sikat ng araw at minsan di na natutulog dahil sa pag-chat. Kaya naisip ko, bat nga ba ang dami-daming nahuhumaling sa ganitong klase ng komunikasyon? Nag-aaksaya ng pagod, pera, at panahon sa kaka-type ng mga wirdong acronym tulad ng “brb”, “afk”, “dnd”, “lmao” at ang napaka-tanyag na “lol” na siyang mamasamain

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1097338978270854172004-10-10T01:02:00.000+08:002005-06-07T11:22:58.203+08:00

Pauwi ako ng dorm galing UST nang napansin ko ang isang pamilyang naka-higa sa may bangkenta. Natanong ko tuloy sa sarili ko, ba't naman ganyan, isang pamilya nakatira sa bangketa? Ano ba problema ng bansa natin? Bat sobrang lunod na tayo sa kahirapan? Malamang sasabihin ng iba, "E napaka-kurakot ng mga opisyal natin e" o di kaya "E kasi naman, ang tatamad ng ibang tao, ayaw mag-trabaho." Tingin

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1096647409449736682004-10-01T23:04:00.000+08:002005-06-07T11:25:11.126+08:00

Nung unang araw ko sa kolehiyo, tinanong ako ng isa kong kaklase... "San ka nag-high school?". Sumagot ako, "Sa bene". Shempre proud ako everytime na sinasabi ko na bedan ako at nag-aral ako sa bene kahit na paminsan hindi nila kilala ang school ko hangga't hindi ko sinasabing San Beda Alabang. Dito ako nag-aral mula pre-school hanggang sa maka-graduate ng high school at ngayong college na ko,

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1096119907757104022004-09-25T21:21:00.000+08:002005-06-07T11:26:55.700+08:00

Bakit ba ang mga magulang pag pinagbawalan ka na gawin ang isang bagay di nagbibigay ng rason kung bakit? ANAK: "Ma/Pa, punta lang ako sa mall, magkikita kita lang kami ng mga kaibigan ko" ANAK: "Ma/Pa, may concert sa school, paborito kong banda yun e, pwede ba kong manood?"MAGULANG: "HINDI!"ANAK: "Baket po?"MAGULANG: "Mas marunong ka pa sa min, basta hindi!"Di ba parang nakakainis? Hindi naman

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1095772342809178882004-09-21T20:49:00.000+08:002004-09-25T23:55:31.090+08:00

Diba ang english at literature ay isang minor subject? Laaalong lalo na kung nasa medicine course ka. Yah sure, kelangan mo sha kasi diba, english is the universal language and i got no prob regarding that. Isa lang ang problema, put*ng *nang prof ang napunta sa amin. Biruin mo, ang napakadaling subject e humihirap... e mas madali pa ang mga major subjects namin kesa sa mga exams nia. Isa pa, di

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1095576267247463162004-09-19T14:09:00.000+08:002004-09-25T23:51:45.893+08:00

Nung una, di ko ipagkaka-ila na excited ako mag-college. Shempre, new crowd, new image, panibagong simula. Pwede mo ipakilala ang sarili mo sa kung ano ang gusto mong makilala nilang ikaw na walang nag-jujudge kasi di ka naman nila kilala noon. Pwede mo gawin ang kahit anong gusto mo kasi technically, adult ka na, lalo na pag-nagdodorm ka, nakow kahit anong katarantaduhang gawin mo, walang ka

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8377045.post-1095522668541045892004-09-18T23:51:00.000+08:002004-09-25T23:54:06.596+08:00

Sino nga ba ako? Siguro kung ako ang tatanungin mo, masasabi kong wala talagang nakakakilala kung sino talaga ako o kung meron man e mabibilang ko lang sa mga daliri ko. Oo sige, alam mo kung ano ang paborito kong pagkain, hilig sa musika o kung pano ako manamit pero kung tatanungin kita, ano ang maiisip mo? Malamang parang ganito, "Ah si Ralph? Nako, maloko yan e. Hilig magpatawa parang walang

rOwLphttp://www.blogger.com/profile/15719366010921813418noreply@blogger.com2